Πέμπτη, 16 Φεβρουαρίου 2012

ποιητική έξαψη

βγήκε κι απόψε το φεγγάρι
χλωμό και μελαγχολικό
κι ήρθε σιμά μου για να πάρει
την πίκρα μου και τον καημό.


έναν αβάσταχτο καημό
πούχει ματώσει την καρδιά μου
και μούκλεψε τον ουρανό
πούχα κερδίσει στα όνειρα μου.


με μια του αχτίδα το φεγγάρι
θα μου φωτίσει την ψυχή
θα την προστάξει να σαλπάρει
προς μια χώρα απατηλή.


κι αν δεν διακρίνω την παγίδα
πίσω από την δόλια ξαστεριά
κι αν θα χαθώ στην καταιγίδα
θα υψώσω ολόλευκα πανιά


θα οδηγήσω το καράβι
μέσα σε άγρια νερά
σε ένα απάνεμο λιμάνι
κι εκεί θα βρω παρηγοριά.


Θοδωρής

1 σχόλιο:

  1. εύγε Θοδωρή, έγραψες και κρέμασες.
    και σε ανώτερα σχοινιά αναρτήσεις !
    πολύ καλό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή